BARDO POND

On The Eclipse

2003

Psychedelische triprock

Bardo Pond doet aan drugs. Oei Oei. Dat levert me een prutswerk van een plaat op denk je dan? FOUT! Heerlijke gitaardrones, feedback op de achtergrond en degracieuze zwijmelstem van Isobel Sollenberger.

De eerste toon van de plaat is een lang uitgerekte drone die zich als een inktvlek verspreidt door je gehoororgaan. Zachte akoestische gitaren doemen op. De drone droned rustig verder. De stem van Isobel Sollenberger hypnotiseert voor een moment. Dan barst de Bardo Pond hel los. Orgasmische geluidsmuren van gitaren en drums doen hun werk. Hard maar gevoelig.

'Every Man', het tweede nummer laat je even bijkomen met rustige gitaarfeedback en de wederom zeer aangename zwijmeltoon van Sollenberger's stem. Tip: breek je nederwietvoorraad aan. De akoestische gitargeluiden worden ingewisseld voor gitaardrones/feedback van alle toonhoogten. Op de achtergrond maar wel schitterend aanwezig, een fluit die je gevoel voor sentiment aanspreekt. Melancholisch, psychedelisch.

Het derde nummer 'Dom's Lament' gaat op dezelfde voet verder met de melancholische fluit. Pink die traan eens weg. De fluitmelodiëen worden ingeruild voor gitaarfeedback en andersom. Als ondertoon: een dikke laag ruis die naarmate de gitaarfeedback harder wordt verdwijnt in de achtergrond.

Het eenerlaatste nummer 'Walking On Clouds' verschilt van de rest van zijn plaat door zijn rustige karakter. Akoestische, psychedelische gitaartonen tokkelen langs en door elkaar heen. 'Night Of Frogs' sluit mooi met de formule die Mogwai ook niet vreemd is. Van melancholische gitaarklanken genadeloos overschakelen naar watervallen van gitaardrones en feedback.

Bardo Pond geeft het roken van een joint een extra dimensie. Niks verrassend maar net als zijn voorganger, Dilate wederom hypnotiserend en wonderschoon.