De hondjes en de tralies


Er was eens een bandje uit Oxford. Vijf jonge hondjes die het wel leuk vonden om een riedeltje te spelen op hun gitaar, bas en drumstel. De jonge hondjes blaften er vrolijk op los. Op een dag besloten ze On A Friday op te richten. In het kielzog van de opkomende grunge bandjes in Amerika, liet On A Friday z ich inspireren door The Pixies, The Smiths en misschien ook wel een heeel klein beetje; The Melvins. On A Friday maakte een demo, die werd door aaaalle grote platenlabels over het hoofd gezien. Toen een kennis van een van de hondjes de demo naar een studiootje bracht, kreeg hij te horen of hij niks beters had. Alle liedjes waren volgens de boze meneer schaamteloos van andere bands gepikt. Toen ging de kennis terug met een ander bandje. Op het bandje stond 'Stop Whispering'. De meneer van de studio was onder de indruk. Het bandje werd opgepikt door de grote boze aasgier EMI.
In een mum van tijd stonden de verlegen hondjes op diverse podia door heeeeel Oxford.

Wereldwijde faam leek hun lot. De zelfingenomen Britse recensentjes waren tevreden. Er was een nieuw bandje, het goot Pixiesliedjes in een grunge jasje.

De jonge hondjes waren het met de recensentjes eens dat On A Friday niet echt aan zou spreken bij een groter publiek. Ze besloten zich te noemen naar een Talking Heads nummer, Radio Head. Alweer origineel gejat. En zo begon Radiohead aan de opnames van hun debuut. De uiterst creatief gekozen titel Pablo Honey werd een cultplaat. Het lijflied voor de met tranen bevlekte generatie losers werd Creep. Oh ja, heel speciaal. Zo fucking speciaal. Creep deed het goed in de wijde wereld. Vooral Amerika leek toe te happen. De versleten truien en broek scene die grunge heette welkomde Radiohead met enige tegenzin in hun hokje. Maar nee hoor, dat wilde Radiohead niet. Wij zijn fucking speciaal, zei Radiohead. En dat dachten meer mensen. The Bends was het tweede album, niet alleen de titel was iets subtieler. De muziek was veelbelovender dan ooit. Radiohead leek de wereld te veroveren. De jonge hondjes tourden over de hele wereld. Een waas van roem hing over hun beangstigde gezichten. Ok Computer werd de definitieve doorbraak. 1997 stond in het teken van de jonge hondjes.

Maar de jonge hondjes waren norse tekkeltjes geworden. Wars van alle aandacht en helemaal overstuur kwamen ze thuis na een wereldwijde tour. De jonge hondjes zochten inspiratie maar die waren ze kwijt. Er werd overal gezocht. Zonder resultaat. Wat moesten de jonge hondjes nu? Het hondje Thom pakte een gitaar vast. Hij werd omklemd door angst. Dit monster waar hij die liedjes mee ten gehore bracht moest hem niet meer. En andersom kon de gitaar ook weinig van hondje Thom verwachten. Dus hondje Thom zei tegen de andere hondjes: Ik wil niet meer gitaartje spelen. Ik wil op knopjes drukken en raadsels zingen. Nou, dachten de andere hondjes, is dat wel zo leuk? Kan me niet bommen ik doe het toch, lekker PUH, zei hondje Thom. En hij dook de studio in. De andere hondjes liepen fijn achter het kontje van hondje Thom aan. Na een aantal maanden kwamen de hondjes de studio uit met een plaatje. Het heette Kid A en het schreef geschiedenis. Wie had het ooit over The Pixies? Grunge? Kid A was een mix van vervormde jazz met spastische electronica en melancholische soundscapes. Hondje Thom lachtte in zijn pootje. Hier hebben ze niet van terug, dacht hij gniffelend. Maar de wereld ging langzaam van Kid A houden. En na een tijdje werd de nageboorte van Kid A zelfs tot leven gebracht. Amnesiac was zijn naam. Ook Amnesiac kon vele harten bekoren. Toch stak de liefde voor de simpele gitaar weer de kop op. Een tijdje later gingen de hondjes weer de studio in en het resultaat was een mix van gitaarliedjes met electronicaspasmes. Hail To The Thief. En zo ging Radiohead weer de wijde wereld in.

Ondertussen waren er heeeel veel fansites van Radiohead te vinden. Bezocht door obsessieve fans en nieuwsgierigen. Op een zo'n site was een jongetje. Hij hield van de site en de site had een haat/liefde verhouding met het jongetje. Het jongetje hield nogal van de boel op stelten zetten. En zo geschiedde. Op een dag, terwijl Radiohead lekker aan het spelen was in een heeeel ver land, logde het jongetje in op het forum van zijn favoriete site. Hij besloot een andere nickname te pakken als gewoonlijk. Hij registreerde als een hele foute meneer. Onder dat alias poste hij een zogenaamde thread. In de thread stond dat een Palestijnse beweging een bomaanslag zou plegen bij het concert van de hondjes van Radiohead. "Dit is me een grap zeg", dacht het jongetje vrolijk. Wachtend op reacties dronk hij rustig van zijn ranja. Toen opeens tot hem doordrong dat die mensen wel heel serieus reageerden. Zo absurd een verhaal, dat gelooft toch niemand, dacht hij overtuigd. Tot de telefoon ging. De meneer van de site was erachter gekomen dat hij het was. De meneer had een e-mail ontvangen van een mevrouw van een andere site. Ze had aangifte gedaan. Het jongetje was de lul. Hij begon iedereen te bellen waarvan hij wist dat ze in het verre land waren. "Hebben jullie het gehoord?" Vroeg hij. "Er is niks van waar hoor." Het jongetje klonk angstig. De jongens en meisjes die in het verre land waren stelden hem gerust. "Maak je niet druk, iedereen weet toch dat dat te absurd voor woorden is. Ze weten nu toch dat jij het bent."

Maar daar dacht meneer agent anders over. het jongetje moest naar de grote boze rechter en waarschijnlijk moet het jongetje brommen. Jaartje ofzo. Als de boze rechter eens over zijn/haar koude hartje strijkt misschien iets minder. Nu is het jongetje verdrietig. Zo had hij het helemaal niet bedoeld. Hij is per slot van rekening zelf naar meneer agent gegaan. Hij heeft zelf gezegd ik was het meneer agent. Maar dat mocht niet baten. Achter slot en grendel.