::Pop est mort, vive le pop or bop till you drop and you don't stop::
Is popmuziek dood? Springlevend? Comateus of flinterdun? Is dit een kwestie van smaak, wetenschappelijk bewijsbaar of zo commercieel en consumptiegericht dat het sterk tijdgebonden is of juist tijdloos, ongeremd en creatief? Waarom walgt de een van de DJ Otzi’s van deze tijd terwijl honderden anderen er lustig op los gaan tijdens een skivakantie zonder ook maar een traan te laten. Kwaliteit is gelijk aan kwantiteit of zegeviert kwantiteit zonder mededogen in de popmuziek?
Voor vele alternatieve muziekliefhebbers is het antwoord duidelijk; popmuziek is gericht op massaconsumptie en past zich zonder schaamte aan aan de vraag van de consument. Die mening is begrijpelijk als je alleen maar gericht bent op de talloze bands en artiesten die aan de onderkant van de commercie bungelen. Artiesten die moeten pezen voor hun geld en toch trouw blijven aan hun originaliteit. Dat is een nobel streven en afdwalen naar de commercie is voor velen dan ook uit den boze. Je zou jezelf verloochenen door je geluid aan te passen aan de vraag van de massa, je fans worden teleurgesteld en vragen waarom? De originele artiest die zoveel van zijn muziek houdt zal dat ook niet doen. Maakt dat popmuziek minder interessant? Nee, is het antwoord. Juist het fenomeen pop (populair) is een interessant fenomeen te meer omdat de vraag erna nimmer stagneert. Moet muziek altijd zo diep graven dat het je ziel doorprikt met een subtiele toon, klank of melodie? Wederom, neen. Absoluut niet, je kiest zelf of je liever een traantje weg wil pinken bij het horen van de triestheid van Bonnie 'Prince' Billy of het bier in de rondte laat vliegen met op de achtergrond de Venga Boys.
Een interessant aspect van het liefhebben van die andere muziek is dat je er naar moet zoeken, er moeite voor moet doen om die ene cd in huis te halen die je zo mooi vindt en maar niet kan vinden. Of het wachten op die bestelling die je bij dat obscure label gedaan hebt en al weken maar niet in je brievenbus ploft. Een gevoel van trots borrelt op als je hem dan eindelijk binnen hebt en op kan zetten.
Dat is juist de pracht van het genieten van de alternatieve muziek. De avantgardisten zijn pretentieus gemaakt door het hoeveelheid snot dat uit de neus van de hitlijsten druppelt. Ze mogen het zijn hoor, de popliefhebber zal het een zorg zijn. Crazy In Love van Beyonce haalde in 2003 terecht zowel de alternatieve zielen als de gladde arrenbie glijers over tot het shaken van hun booty zoals zij dat zo lekker kan. Het mag en het kan. Dat is het, of je het leuk vindt of niet, smaken verschillen en daarom mag je blij zijn dat de volgende Blonde Redhead niet in de cdwisselaar in de auto van je collega zit naast Hitzone 65758 en de laatste van Krezip.
Is popmuziek dood? Springlevend? Comateus of flinterdun? Is dit een kwestie van smaak, wetenschappelijk bewijsbaar of zo commercieel en consumptiegericht dat het sterk tijdgebonden is of juist tijdloos, ongeremd en creatief? Waarom walgt de een van de DJ Otzi’s van deze tijd terwijl honderden anderen er lustig op los gaan tijdens een skivakantie zonder ook maar een traan te laten. Kwaliteit is gelijk aan kwantiteit of zegeviert kwantiteit zonder mededogen in de popmuziek?
Voor vele alternatieve muziekliefhebbers is het antwoord duidelijk; popmuziek is gericht op massaconsumptie en past zich zonder schaamte aan aan de vraag van de consument. Die mening is begrijpelijk als je alleen maar gericht bent op de talloze bands en artiesten die aan de onderkant van de commercie bungelen. Artiesten die moeten pezen voor hun geld en toch trouw blijven aan hun originaliteit. Dat is een nobel streven en afdwalen naar de commercie is voor velen dan ook uit den boze. Je zou jezelf verloochenen door je geluid aan te passen aan de vraag van de massa, je fans worden teleurgesteld en vragen waarom? De originele artiest die zoveel van zijn muziek houdt zal dat ook niet doen. Maakt dat popmuziek minder interessant? Nee, is het antwoord. Juist het fenomeen pop (populair) is een interessant fenomeen te meer omdat de vraag erna nimmer stagneert. Moet muziek altijd zo diep graven dat het je ziel doorprikt met een subtiele toon, klank of melodie? Wederom, neen. Absoluut niet, je kiest zelf of je liever een traantje weg wil pinken bij het horen van de triestheid van Bonnie 'Prince' Billy of het bier in de rondte laat vliegen met op de achtergrond de Venga Boys.
Een interessant aspect van het liefhebben van die andere muziek is dat je er naar moet zoeken, er moeite voor moet doen om die ene cd in huis te halen die je zo mooi vindt en maar niet kan vinden. Of het wachten op die bestelling die je bij dat obscure label gedaan hebt en al weken maar niet in je brievenbus ploft. Een gevoel van trots borrelt op als je hem dan eindelijk binnen hebt en op kan zetten.
Dat is juist de pracht van het genieten van de alternatieve muziek. De avantgardisten zijn pretentieus gemaakt door het hoeveelheid snot dat uit de neus van de hitlijsten druppelt. Ze mogen het zijn hoor, de popliefhebber zal het een zorg zijn. Crazy In Love van Beyonce haalde in 2003 terecht zowel de alternatieve zielen als de gladde arrenbie glijers over tot het shaken van hun booty zoals zij dat zo lekker kan. Het mag en het kan. Dat is het, of je het leuk vindt of niet, smaken verschillen en daarom mag je blij zijn dat de volgende Blonde Redhead niet in de cdwisselaar in de auto van je collega zit naast Hitzone 65758 en de laatste van Krezip.
0 Comments:
Een reactie posten
<< Home