Ik krijg zo het idee dat Nederlands maar een beperkte taal is. Er zijn mooie woorden, heel veel lelijke en vergeleken met Engels lijkt het Nederlands sneller uitgeput. Misschien, en daar ben ik wel bang voor, ligt het aan mijn eigen beperkte kennis van onze taal maar vooral met het bespreken van muziek lijkt het Engels veel beter geschikt. Een recensie van het album van Dogs Die In Hot Cars uit de laatste OOR begint zo:

´In Engeland hebben ze een keurig adjectief voor bandjes als Franz Ferdinand en het eveneens uit Glasgow afkomstige Dogs Die In Hot Cars: quirky. Iets tussen geestig, spitsvondig, grillig en een tikkie eigenaardig. Zit wat in. Je zou ook kunnen denken aan fris, onbevangen, hoekig, symphatiek en lekker jongehonderig. En retro natuurlijk.´

Maar liefst tien Nederlandse bijvoeglijke naamwoorden om dat ene Engelse woord zo nauwkeurig mogelijk te omschrijven. En nog doet het tekort aan het woord quirky. Quirky alleen al, het woord ziet eruit als de muziek. De uitspraak klinkt zoals de muziek. Uitleggen is haast onmogelijk.

Nog wat voorbeelden voor de hand weg van het net geplukt (Stylus):
-pocket symphonies (zakformaat symfonietjes komt misschien wel erg dicht in de buurt, hee, het kan toch)

-electronic tinkerings (electronische riedeltjes? Riedeltjes klinkt een stuk minder respectvol)

-cymbals and shakers are jostled, splashed and crashed (jostled? Kletsen, kletteren, komt in de buurt maar klinken lang niet zo aangenaam als splashed)

Misschien komt het doordat ik zoveel Engelstalige recensies lees en te weinig Nederlandstalige maar dit spookte door mijn hoofd vandaag. Ik hoop hier snel op terug te komen.