In Björk

Is Björk het enige grensoverschrijdend icoon/fenomeen dat mijn generatie nog kent? De generatie die opgroeide met Madonna, Michael Jackson en jaren '80 synthpop. BMX crossfietsen, in partjes gesneden appels en friet uit een koffiefilterzakje etend. Uhm, zou dat kunnen?
Van hubbabubbapop tot avantgarde inspireert die kleine elf enorme massa's kunstenaars en popartiesten. Als zangeres bestrijkt ze zelf ook nog eens dat hele uitgestrekte gebied dat tussen avantgarde en pop ligt.
Vrije Geluiden (mooie titel trouwens; wij zijn toch slaven van klank en geluid en niet andersom?) liet zondagmorgen een mooie documentaire over Björk zien, de weg van klein meisje naar Medulla. Een weg bezaaid met ongelooflijke artistieke creativiteit. Zowel van haar kant als van de mensen met wie ze samenwerkt. Ze trekt hen mee haar wereld in. Niemand in de enigszins ietszeggende artistieke wereld kan zo'n aanbod weerstaan lijkt me. Rza, Missy Elliott, Elton John, David Toop, Joy Press, allemaal zijn ze vol lof. En als je haar zo ziet praten en onschuldig lachen met haar dunne belippenstifte lippen en haar unieke oogopslag dan smelt ik ook. En ik ben geen echte Björk liefhebber. Wel een liefhebber van eerlijkheid en oprechtheid. Ook van artistieke spitsvondigheid en charmante kwinkslagen. Dat zit allemaal in Björk. Met haar unieke verschijning en persoonlijkheid wist ze heethoofd Tricky zelfs te verleiden. Ze moet ondeugend glimlachen als hij even ter sprake komt. Daar hadden toch ijzingwekkende duetten in gezeten zou je zeggen. Die zijn er ook, zie ik nu. Twee duetten op Tricky's tweede album Nearly God. Moet ik toch eens luisteren. Wat je ook niet zou zeggen is dat ze de veertig al is gepasseerd. Die IJslandse heetwater-bronnen doen goed hun werk!