Lijstenbrij 2004: Liedjes/nummers/tracks 25 t/m 11

Het eerste deel van de top25 liedjes/nummers/tracks.

25. Wolf Eyes – 'Village Oblivia' (Burned Mind)
Sinistere ratels openen de meest lugubere droom die ik ooit heb gehad. Met afgehakte tenen kruip ik door een spookstad in Deathvalley, zweet gutst de open wond in, de zon schijnt er zijn felle licht op en verbrand het vlees rondom. Mijn ogen huilen bloed, in mijn tong kruipt een worm die er uit wil, zijn eitjes trillen mee met mijn onregelmatige stuipen. Zo zit je nog op de bank en zo lig je voor pampus te dromen dat je dood gaat. Wakker worden was nog nooit zo lekker.

24. Joanna Newsom – 'Sprout And Bean' (The Milk-Eyed Mender)
2004 is ook wel een beetje het jaar van het mooie meisje met de vreemde stem en grote harp. ‘Sprout And Bean’ is mijn favoriet op het album. Een sereen liedje met een rinkelend harpmelodietje dat zelfs adhd patiënten rustig maakt. Haar markant, hoge stem, de intieme sfeer en haar prachtige manier van verhalen doet me verlangen naar uitgestrekte en glooiende grasduinen, grasspriet in mijn mondhoek, ogen halfgesloten terwijl langs me een nest grasmus eitjes uitkomt.

23. Savoy Grand – 'Reason To Leave' (The Lost Horizon)
Treurig keek ik keer op keer terug naar mijn dosis afwijzingen, blauwtjes, die vervagende glimlach, de waarom vraag, het einde van het schijnbare alles. En dan wil ik dit horen, zo ben ik dan, alleen en diep verzonken in emoties die alleen met tranen gesymboliseerd kunnen worden. De eenzame stem van zanger Graham Langley raakt me dan diep als een raak schot in de roos van mijn hart.

22. Valley Of The Giants - 'Westworld' (Westworld)
Als het hele album eens zo was. Laaiend enthousiast was ik vorig jaar toen ik dit hoorde. Dronepop, magische sfeer, starend in de duisternis, lachend om een traan.

21. Interpol - 'Take You On A Cruise' (Antics)
Afgeschreven dat Interpol dacht ik toen ik Antics voor het eerst hoorde. Uiteindelijk heeft hij heel wat uurtjes in mijn autostereo mogen draaien. En als dan 'Take You On A Cruise' voorbij komt denk ik altijd: mooi man. Sluimerende gitaardissonantie op de achtergrond, de monotone vocalen op hun minst monotoon en uitermate meeslepend. Als het nummer halverwege voor het laatst explodeert zit ik heftig mee te knikken én zingen.

20. Khonnor - 'Man From The Anthill' (Handwriting)
Mini fenomeen van het jaar deze Khonnor. Tijdens de opener van zijn wonderbaarlijk album rijzen glinsterende gitaarakkoorden op als besneeuwde bergtoppen in een landschap vol ruis, klikjes en glitches. De muziek van Khonnor herbergt net zo veel wondjes als zijn teksten. Glitch en onzekerheid hand in hand, het is een perfecte combinatie.

19. Ghostface - 'Holla' (Pretty Toney)
‘La La Love You’ van The Delfonics is op zich al een heerlijke soulglijer. Maar hij wordt onweerstaanbaar en hip(hop) als de Delfonics track niet wordt gebruikt als sample maar rustig zijn rondje onder de naald draait terwijl Ghostface er als een bulldozer zijn rijms bovenop schept.

18. Sigur Ros - 'Di Do' (BabaTikiDido)
De vreemde wereld van BabaTikidido komt tot een schitterend einde met 'Di do' dat een abstract soort vervormd stemminimalisme laat horen bijna in de trant van LaMonte Youngs ‘Voice and Sinewaves’ op zijn Black Record met eega Zazeela. De speelse pianodeun begeleid de autistisch (!) klinkende vocalen. De opbouw van Twilight Zone achtige melodietjes die naar een steeds donkerdere sfeer leidt is fenomenaal. Er komt niet veel meer uit dan keer op keer een onzeker “ba ba ti ki di do” maar de manier waarop sereniteit wordt ingeruild voor contrasterende krijsende gitaardissonantie (denk Sonic Youth ‘Pipeline/Kill Time’) naar het einde toe is verrassend magistraal. We zullen volgend jaar zien of dit een vervolg krijgt.

17. Ariel Pink's Haunted Graffiti - 'For Kate I Wait' (The Doldrums)
Een bizarre ontdekking van een bizarre man met een bizarre stem in een bizarre wereld. Is hij gek of zijn wij dat? 'For Kate I Wait' is een soort lo-fi mini glampopsymfonie. De erg-weinig-sporenproduktie zal een Mars Volta adept weinig kunnen bekoren maar de charme die simplisme met zich meebrengt kleeft aan Ariel als een hubba bubba aan je handen. Zwierige synths vullen de lucht, de dofste van de dofste drumcomputerbeats pakken een simpel ritme op en Ariel zingt alsof hij een kussen voor zijn mond houdt. Hoe dit toch zo charmant een zelfs bijna sexy kan klinken is een wonder maar het gebeurt. Ariel lijkt wel een mini Bowie en een mini Eno in één, in een miniatuurstudio in een aftands poppenhuis aan de knopjes draaiend.

16. Cam’ron – 'Get ‘Em Girls' (Purple Haze)
Killa Cam is ronduit geflipt, je kan je het hele jaar lovend uitlaten over Kanye’s humor en zijn mafketel skits, Cam’ron laat je uiteindelijk sip toekijken. Kanye produceert één nummer op Purple Haze, natuurlijk gelijk tot single gebombardeerd want: “I’m gettin’ money, nigga” zoals hij het zelf zo mooi zegt in 'Get ‘Em Girls'. De operette sample die het geheel met een bizarre en donkere sfeer bedekt doet denken aan Nas’ grootse 'Hate Me Now', maar ietsje subtieler. Op de valreep nog een echte ruwe parel. Dat hadden we even nodig want buiten het Pretty Toney album was het maar een mager hiphopjaar. “Whips on my fist / houses on my wrists / ya budget on my neck / your spouse on my dick.” Woord.

15. Morrissey - 'First Of The Gang To Die' (You Are The Quarry)
Dit doet me echt aan The Smiths denken. Meeslepend, magische vocale melodie en lekker gierende gitaren. Had ik al gezegd dat Morrissey helemaal terug is? Echt heeeelemaal terug die gast. On top.

14. Destroyer – 'Your Blues' (Your Blues)
Kunst of kitsch? Ik lust er wel pap van, dat kleurrijke middengebied tussen die twee uitersten. Het neigt meer naar kitsch en dat smaakt uiteindelijk ook een stuk lekkerder. Ik denk aan Bowie’s Hunky Dory als ik Your Blues hoor. Bombastische synths, theatrale vocalen. Zo lekker maar toch misschien wel het meest onbekende/ondergewaardeerde album van 2004.

13. Black Dice – 'Trip Dude Delay'(Miles of Smiles EP)
Nog steeds vind ik dat met het vertrek van drummer Hisham Bharoocha Black Dice’s kloppend hart is stilgevallen. De rauwe energie waar de vette spetters nog dagen van aan je voorhoofd bleven kleven was schijnbaar in eens verdwenen. Het geweldige 'Cone Toaster' was slechts een tussenstation op weg naar een drumloos bestaan. Op weg naar eeuwige tapeloops en vreemde effetcen. 'Trip Dude Delay' van de Miles of Smiles ep opereert echter in een geheel ander subbewustzijn als de recht voor je raap aanpak van 'Cone Toaster'. Het begint kalm maar onheilspellend met een diepe vocale drone die zich langzaam concentreert en morpheert in een suizende tapeloop. Laag voor laag aan intensiteit toenemend tot hij zich als een wervelende, ijskoude wind door je luidsprekers een weg naar buiten baant.

12. Cyann & Ben - 'Obsessing And Screaming Voice In A Shell' (Happy Like An Autumn Tree)
Happy Like An Autumn Tree haalt het qua schoonheid absoluut niet bij het vorig jaar verschenen Spring maar het slotnummer van dit album trekt me keer op keer door emotie na emotie. Negen minuten lang en geen minuut teveel. En als je zo op de bank zit, dwalen je gedachten af om minuten later te beseffen dat je door het lied gedragen wordt. Een spiritueel gevoel. Angstaanjagend langzaam kruipt het nummer voort maar het verliest geen moment zijn charme en sleept je mee richting een diepe winterslaap.

11. Animal Collective – 'Leaf House' (Sung Tongs)
Sung Tongs als geheel is erg sterk maar de vocale harmonieën op ‘Leaf House’ blaast wel de meest coole wind door mijn haren. Ik zag de twee mafketels vorig jaar in Hasselt en toen begonnen woorden als geniale mafkezerij al aardig te dagen. Zonder enige vorm van technologie met slechts twee akoestische gitaren en hun perfect op elkaar afgestemde samenzang eisten ze de nodige bewondering op. ‘Leaf House’ lijkt de meest pure pop die er bestaat. Zo puur, misschien, dat het als pop onherkenbaar wordt. Beach Boys, daar heb ik nog steeds weinig mee, ik denk dat Animal Collective die fakkel met gratie overgenomen heeft en door hun dosis eigentijds- én eigenwijsheid ligt me dat een stuk beter.