ASMZ R.I.P.

Ik herinner me de dagen dat ik volledig overrompeld naar de rauwe schoonheid van 'Movie (Never Made)' luisterde. De verdrinkende passie in de stem van Efrim Menuck was betoverend en de woorden drongen door tot in het diepst van mijn hart. Ik had niet gedacht dat hij die boodschap zo serieus zou nemen, ik wist niet eens dat hij luisterde. Ik wou dat ik mijn gedachten had bedwongen want nu, een paar jaar later, gaat hij te ver. Het zat er aan te komen, This Is Our Punkrock hinkte al op twee gedachten maar er was daar op zijn minst nog een doserende factor te ontdekken. Je geloofde immers. Hoe moeilijk is het om dat los te laten? Maakt het eigenlijk uit? Met twee mooie platen op hun naam mag ik niet klagen. Was het een doodlopende weg? Waren de climaxen op? Hoe bang waren ze eigenlijk?
Horses In The Sky, fantasieloze titel. In tegenstelling tot de tot de verbeelding sprekende titels van de eerste twee platen: He Has Left Us Alone But Shafts of Light Sometimes Grace the Corners of Our Rooms en Born Into Trouble As The Sparks Fly Upwards. Pretentieus? Zal zeker maar ja, wat als muziek niet één greintje pretentie bevat? Leidt dat niet tot ongeïnspireerde frutsels? Andersom kun je ook te ver gaan maar dat ligt voor een deel aan je eigen interpretatie. Ik weet niet wat er is gebeurt en hoe het zo heeft kunnen gaan, het oude treinstation is verdwenen, misschien is dat de reden. De plek waar inspiratie als bloesem door de lucht vloog is niet meer. Dàt was het einde. Verdergaan is blijkbaar geen optie. Stilstaan en wegkwijnen is het motto. Maar ik kan er niet meer tegen. Ik wil nu dat Efrim zijn mond houdt, hij zeurt zuur, ik proef geen sarcasme, geen humor, geen greintje relativering. Het is teveel,
ik hoor de muziek niet eens meer. Na Born Into Trouble As The Sparks Fly Upwards zijn ze heengegaan. Het is over en uit.