Het Rockisme Spook
Ik volg het niet zo, dat hele rockisme debat maar ik doe ook eens een duit in het zakje. Excuses als ik open deuren intrap.
Omar worstelt hier met het rockisme spookje dat zich opdringt vanuit de krochten van de ILM commune. Wie rockisme zegt is niet van de straat, wie uberhaupt het woord rockisme in zijn vocabulaire heeft, leeft niet volgens het top 40 model (hey, what's on MTV?) maar worstelt met het muzieksnobistisch drijfzand dat tegen zijn gehemelte schuurt. Altijd aan de zijlijn toekijken is niet leuk en hoewel ik geen moer geef om dat hele 'debat' kreeg ik wel een nare smaak in mijn mond van een stelling die Omar even tussen neus en lippen deponeert. Stelling: de compilatie- en mix cds zijn heer en meester in het muzikale landschap.
Auw. Tot hier en niet verder.
De grens tussen mix cds en compilaties is wel heel erg dun neergelegd. Er ligt toch een wereld van verschil tussen hak-op-de-tak compilaties en zorgvuldig aan elkaar gemixte albums? De essentie van een mix album zou moeten zijn: het oproepen van een specifiek gevoel (liever nog: verlangen), de essentie van een compilatie album is bepaald door de luiheid van de consument, de massa. Het heeft niks te maken met de drijfveer van een echte muzikant die bovenalles een uniek kunstenaar wil zijn. De echt muzikant is een kunstenaar, geen natte droom van een platenmaatschappij. Zijn doek is het album, zijn atelier de studio/slaapkamer/garage. Daarom waardeer ik een muzikant om zijn albums, daarom kijk ik uit naar een volwaardig Mathew Johnson album. Niet omdat ik rockistisch denk maar omdat ik de muzikant waardeer om zijn kunst en zijn passie om die in een vorm te gieten die volgens hem af is of waarvan hij of zij denkt dat de luisteraar er iets mee kan. Allemaal subjectivistisch natuurlijk, ik waardeer Ciara's hete singles terwijl ik inzie dat haar volwaardige kunstwerk (=album) tekort schiet, ik geniet van Watskeburt terwijl ik me serieus afvraag of ze die hoge kwaliteit een album lang vol kunnen houden maar het constante streven is het vinden van dat kunstwerk (=album) dat velangen stimuleert, passie aanstipt en dromen werkelijk laat lijken. Of dat nu een verzameling zorgvuldig aan elkaar gemixte parels is, een reeks liedjes voor en door het hart of één hypnotiserende Niblock drone van zestig minuten. Een album is een oceaan van gevoelens waar je door overrompeld wilt worden. Een stukje magie dat je meesleurt naar nieuwe inzichten. Daarom is een volwaardig en volledig werk van een Auteur beduidend meer waard dan een verzameling 'hoogtepunten' van een verzameling Auteurs.
Addendum
Over Daft Punk het volgende en dat is het vreemde van die snuiters, diep van binnen verlangen ze naar de rocksterstatus. Ze geven geen interviews omdat ze zich schamen voor hen slechte Engels, hun Frans accent, ze maken gewoon muziek, man. Waarom erover praten. Je kunt het romantiseren en daar zou ik ook voor zijn mits de muziek goed is en die schiet tekort door die lelijke overdaad aan rockistische trekjes.
Voel je vrij om me neer te sabelen ;)
Ik volg het niet zo, dat hele rockisme debat maar ik doe ook eens een duit in het zakje. Excuses als ik open deuren intrap.
Omar worstelt hier met het rockisme spookje dat zich opdringt vanuit de krochten van de ILM commune. Wie rockisme zegt is niet van de straat, wie uberhaupt het woord rockisme in zijn vocabulaire heeft, leeft niet volgens het top 40 model (hey, what's on MTV?) maar worstelt met het muzieksnobistisch drijfzand dat tegen zijn gehemelte schuurt. Altijd aan de zijlijn toekijken is niet leuk en hoewel ik geen moer geef om dat hele 'debat' kreeg ik wel een nare smaak in mijn mond van een stelling die Omar even tussen neus en lippen deponeert. Stelling: de compilatie- en mix cds zijn heer en meester in het muzikale landschap.
Auw. Tot hier en niet verder.
De grens tussen mix cds en compilaties is wel heel erg dun neergelegd. Er ligt toch een wereld van verschil tussen hak-op-de-tak compilaties en zorgvuldig aan elkaar gemixte albums? De essentie van een mix album zou moeten zijn: het oproepen van een specifiek gevoel (liever nog: verlangen), de essentie van een compilatie album is bepaald door de luiheid van de consument, de massa. Het heeft niks te maken met de drijfveer van een echte muzikant die bovenalles een uniek kunstenaar wil zijn. De echt muzikant is een kunstenaar, geen natte droom van een platenmaatschappij. Zijn doek is het album, zijn atelier de studio/slaapkamer/garage. Daarom waardeer ik een muzikant om zijn albums, daarom kijk ik uit naar een volwaardig Mathew Johnson album. Niet omdat ik rockistisch denk maar omdat ik de muzikant waardeer om zijn kunst en zijn passie om die in een vorm te gieten die volgens hem af is of waarvan hij of zij denkt dat de luisteraar er iets mee kan. Allemaal subjectivistisch natuurlijk, ik waardeer Ciara's hete singles terwijl ik inzie dat haar volwaardige kunstwerk (=album) tekort schiet, ik geniet van Watskeburt terwijl ik me serieus afvraag of ze die hoge kwaliteit een album lang vol kunnen houden maar het constante streven is het vinden van dat kunstwerk (=album) dat velangen stimuleert, passie aanstipt en dromen werkelijk laat lijken. Of dat nu een verzameling zorgvuldig aan elkaar gemixte parels is, een reeks liedjes voor en door het hart of één hypnotiserende Niblock drone van zestig minuten. Een album is een oceaan van gevoelens waar je door overrompeld wilt worden. Een stukje magie dat je meesleurt naar nieuwe inzichten. Daarom is een volwaardig en volledig werk van een Auteur beduidend meer waard dan een verzameling 'hoogtepunten' van een verzameling Auteurs.
Addendum
Over Daft Punk het volgende en dat is het vreemde van die snuiters, diep van binnen verlangen ze naar de rocksterstatus. Ze geven geen interviews omdat ze zich schamen voor hen slechte Engels, hun Frans accent, ze maken gewoon muziek, man. Waarom erover praten. Je kunt het romantiseren en daar zou ik ook voor zijn mits de muziek goed is en die schiet tekort door die lelijke overdaad aan rockistische trekjes.
Voel je vrij om me neer te sabelen ;)
39 Comments:
iedereen maakt gewoon muziek.
Ik denk dat er een ding wat ehmmm impliciet in mijn stuk stond: dit was helemaal vanuit house gedacht...alleen ik maak er niet vervolgens de universele wet van waarmee andere muzieksoorten moeten worden bekritiseerd (zie je het verschil? :) Natuurlijk mogen er nog albums gemaakt worden en Auteurs mogen van mij ook, zelfs in dansmuziek. ;) Maar waar het mij vooral om ging was het...beschermen van house tegen rockistische eisen. En ja in house is de met name de label-compilatie essentieel (misschien kan je house wel beschuldigen van labelisme, een manier van categoriseren door het label boven de individuele artiest te stellen.) Trouwens een beetje oud verhaal, alleen moest het voor mezelf weer eens formuleren aan de hand van het rockisme/popisme debat.
De Straat is trouwens ook een rockistische mythe. :)
(daarna zat ik een beetje in zak en as toen ik besefte dat ik gewoon weer Barthes 'Dood van de Auteur' in de microwave had gedaan.)
Barthes weer eens opgewarmd ja. daar kom je niet mee Omar. het verhaal van Barthes is leuk maar niet altijd toepasbaar en bruikbaar. het is een gemakkelijke maar vermakelijke postmoderne verwijzing.
ik ben er nog helemaal in thuis maar van wat ik gelezen heb: rockisme is gewoon popisme. beste bewijs voor die stelling is wat Omar zelf op zijn log schrijft, even heel vrij:
"kun je erop dansen (ook in je hoofd)? en is het te mixen? ander is het rockisme."
gaap.gaap.gaap. het gaat echt totaal nergens over.
theo @ www.cut-up.com
Ik zit gespannen in de schoolbanken te wachten om weer echt eens iets substantieels te leren van meester Theo. Iets hips over de Gevestigde Orde of zo. Zit ik eigenlijk al jaren op te wachten maar ik hoor alleen maar geklaag "dat het nergens over gaat."
wat is wel altijd toepasbaar en bruikbaar? Dat zou ik nou wel eens willen weten. :)
De echt muzikant is een kunstenaar, geen natte droom van een platenmaatschappij. Zijn doek is het album, zijn atelier de studio/slaapkamer/garage. Daarom waardeer ik een muzikant om zijn albums, daarom kijk ik uit naar een volwaardig Mathew Johnson album. Niet omdat ik rockistisch denk maar omdat ik de muzikant waardeer om zijn kunst en zijn passie om die in een vorm te gieten die volgens hem af is of waarvan hij of zij denkt dat de luisteraar er iets mee kan.
Dat ís dus zuiver rockisme. Althans, als je dat echt hoger aanslaat dan de perfecte popsingle of housemix. En als je vervolgens pop- of house-artiesten en -platen neersabelt omdat ze niet voldoen aan de eis van sterke (auteurs-)albums.
Wa-o-wa-o-waarom zou je je in 's hemelsnaam afvragen of Mathew Johnson, of godbetert De Jeugd van Tegenwoordig een goed album af kan leveren? Wat doet het er toe?
Waar is de laatste sterke popsingle van Antony & the Johnsons? Wanneer komt The Arcade Fire met een vette mix?
Wa-o-wa-o-waarom zou je je in 's hemelsnaam afvragen of Mathew Johnson, of godbetert De Jeugd van Tegenwoordig een goed album af kan leveren? Wat doet het er toe?
Vanuit de gedachte: als iemand één fantastisch liedje kan maken (of laten maken), dan moeten er meer van dat niveau mogelijk zijn. En dan kan je voor extra plezier achter elkaar draaien op een cd, die in verhouding goedkoper zijn dan singles. Bovendien hoef je niet telkens naar de cd-speler te lopen.
de cd-speler ipv de mp3 als primaat: alweer nogal rockist.
Lees ook vooral 'even' het aardigste recente draadje over rockism op ILM
En voor Theo deze, die rockism-popism verbindt aan een humanisme[?]-postmodernisme tegenstelling, en Adorno komt ook nog langs.
Tim finney maakt weer de zinnigste opmerkingen in beide draden, en Momus speelt weer de arschloch die hij is.
(die laatste komt pas halverweg op gang, daarvoor is het gewoon een hoop grappige onzin)
Dat ís dus zuiver rockisme. Althans, als je dat echt hoger aanslaat dan de perfecte popsingle of housemix.
doe ik niet, zeg ik ook niet. ik hou van een goede housemix maar zoals martijn zegt hoop ik op een album van mathew johnson dat die grandioze sfeer van marionette in tijd tien keer kan vermenigvuldigen. Popsingles zijn ook geweldig, 1,2 step bijvoorbeeld, geniet ik van. maar wel jammer dat ze het geen heel album volhoudt. als ik ciara's album luister (zeer prettig) ben ik toch een beetje teleurgesteld na afloop. dat was anders met albums als bijv. funeral of bijv. ook hex enduction hour, tago mago etc etc noem maar op
ik wou dat ik de tijd had om hier eens echt over na te denken, dat lukt me niet echt, de hele dag op ILM posten zit er ook niet in.
Mijn hemel, Koen heb je die draad helemaal doorgelezen. Toen ik las dat rockisme eigenlijk logocentrisme is en ben ik maar gaan "scrollen". ;)
Spencer Chow kwam nog wel met een redelijke zinnige omschrijving:
"The end result of this challenge should be a lessening of the importance of the individual author of a work and a recognition that the work does not spring forth fully formed from the pure unmediated mind of the artist. However, rockism clings to this heroic view of a soulful and pure authorial intent, thereby priviliging singer-songwriting, virtuosity, the live (present) experience, and the timeless nature of true music; and at the same time decries the studio, the producer, recorded music, technology (although the specific technology changes over time), and ephemeral music."
excuse moi, maar het lijkt wel heel erg op de scholenstrijd zoals die in de kunstscene gevoerd is. daar clashten de romantici - kunst als verheffing van het 'zelf' - met de pragmatici - kunst is gewoon een product.
tevens vindt dat popisme of anti-rock gedreutel in navolging van Reynolds wel erg simplistisch. alsof het ooit mogelijk is iets zonder ideolgische basis te aanschouwen. de rockisten on the other hand bekijken alles dan weer vanuit slechts een ideologische basis, de waarheid. volgens hen dan.
met beide kan ik helemaal niets. maar zoals gezegd: ik ga eens alles rustig doorpluizen en ga me beraden op een antwoord.
overigens wel mooi aan de ene kant deze strijd, zo wordt er tenminste nog eens kritisch over popmuziek nagedacht.
Vincent ben jij dat? Reynolds is rockist, hou dat in de gaten. ;)
Maar inderdaad:
zo wordt er tenminste nog eens kritisch over popmuziek nagedacht.
dank u vincent! ga ik later mee aan de slag. laten we dit uitvechten op ieders weblog stek, lijkt me mooi leeslogvoer.
nu werken, indien geïnspireerd vanavond meer
zo wordt er tenminste nog eens kritisch over popmuziek nagedacht.
precies
eens met die laatste opmerking, je kunt er eigenlijke eeuwig over doorzeuren. elk argument (voor of tegen) kan neergesabeld worden in feite
hmm
sorry, ik kan niet meer inloggen in dit omdat ik mijn wachtwoord niet weet. die anonieme boodschap was van mij.
Reynolds rockist ja, maar dat is iedereen waarvan ik tot nu toe iets gelezen heb in dit debat. iedereen verkondigt precies hetzelfde, op abstractie niveau dan.
laten we inderdaad gaan discussieren. ik ga ook eens aan de slag met een artikel.
theo
over het album als kunstvorm
Het album is ook geen kunstvorm, dat is een hippiewaanidee. Een album is een verzameling singles. Alleen zetten sommige artiesten er meer b-kantjes tussen dan andere en maken daarmee de verzameling als product minder aantrekkelijk. Moet je weer zelf gaan klussen met de p2p-software en cd-brander. Dat is zo vermoeiend.
dat slaat nergens op, een album is geen verzameling singles. Noem eens een metal album dat een verzameling singles is bijvoorbeeld
The Number of the Beast
Reign in Blood
Painkiller
Master of Puppets
ja daaaag, zo ken ik er ook een paar. die voldoen niet aan je maatstaf hoor. ja, misschien je eigen. een album dat een geheel vormt, nummers die elkaar aanvullen en afmaken. dat is een topalbum
Dat de nummers elkaar aanvullen en afmaken is volgens mij een post hoc rechtvaardiging voor het feit dat een album goed bevalt (zie ook mijn eigen blog.)
wat een baarlijke nonsens argumenten gebruiken jullie toch zeg.
leg mij maar eens het verschil uit in de esthetiek van het album en de esthetiek van de single. verder dan: het gaat om de single want een plaat is een verzameling singles of het gaat om de single want dat is een geheel is het hier nog niet gekomen. wat een niveau zeg.
het mooie is wel dat jullie hiermee prachtig de leeghoofdigheid van de discussie aangeven.
wat jullie vergeten is dat het genieten van kunst (ook) een particuliere kwestie is. als ik vind dat een single op zichzelf kan staan en niet doet verlangen naar een album dan is dat zo. als ik vind dat een album bestaat uit tien prachtige liedjes die samen een meerwaarde hebben omdat ze bij elkaar staan in een bepaalde volgorde dan is dat zo.
zo eenvoudig is dat feitelijk. een wassen neus dat is het dat (anti-)rockisme.
theo
punt voor theo
punt voor vincent
mijn duit:
het interesseert me allemaal geen zak. maak me maar uit voor rockist omdat ik van albums hou. wat maakt het uiteindelijk uit? het is zo'n zinloze discussie.
ok, een ding waar ik het helemaal mee eens ben:
Vanuit de gedachte: als iemand één fantastisch liedje kan maken (of laten maken), dan moeten er meer van dat niveau mogelijk zijn. En dan kan je voor extra plezier achter elkaar draaien op een cd, die in verhouding goedkoper zijn dan singles. Bovendien hoef je niet telkens naar de cd-speler te lopen.
als dat rockistisch is, dan is dat maar.
en oh ja, als je mp3's even hoog aanslaat als cd's, is een verdere discussie natuurlijk direct overbodig.
ben hier net naar de nieuwste van growing aan het luisteren op mp3. ben ik nu een rock- of popist? of een illegalist? of een mp3-ist? of gewoon een ik-heb-geen-geld-om-alle-cd's-te-kopen-ist?
leuke discussie trouwens
wat een respect ook voor elkaars meningen! is dit wel gezond?
wel weer eens een beetje discussie. gaat wel nergens over maar goed. zo kun je elke discussie wel afkraken.
ik geef er uiteindelijk ook geen moer om en ben het uiteindelijk ook best eens met theo de theorie-nihilist
Mmm, het gaat natuurlijk niet om de geluidskwaliteit cd vs. mp3. Maar om het gebruik, de manier waarop het de muziekconsumptie stuurt. Lekker op de bank languit het nieuwe Gospel van Radiohead uitpluizen vs. iPod op shuffle zetten en STIMULANS/STIMULANS vs. mp3s aan elkaar mixen vs naar de winkelDJ luisteren die ouderwets platen aan elkaar mixt terwijl jij te dure 12"s koopt. En hardcore rockisme zegt dan: alle popmuziek moet beoordeelt worden aan de hand van de albumervaring (of kan alleen echt waarde hebben in het albumformat.)
En dat is maar een klein deel van de discussie (dus ik snap niet waarom Theo dan meteen weer "het is allemaal onzin!" roept.)
Probeer eens niet in de val te trappen van "aahh rock wordt aangevallen". Het draait om categoriseringsmodellen: je kan een rockistische popliefhebber zijn, net zoals je van bijv. Sex Pistols als popfenomeen kan genieten.
En voorbij die welles/nietes vraag dan gaat het vooral om: rockisme heeft universele pretenties, die mensen met een voorkeur voor andere genres irriteert.
Zoals altijd komt Anwsers.com (ik kniel voor u oh Internet, machtige kennisgod!) met de basis:
rockisme definitie
Als dat Koens goedkeuring kan wegdragen kunnen we daaruit verder discuzeuren. Bijv. is rockisme wel zo dominant als popisten en andersoortig volk pretendeert? En is "het kan me niets schelen, gewoon speluuhhhh!!" ook rockisme? ;)
Omar,
je begrijpt met verkeerd: ik vind het geen onzin, maar juist heel interessant dat er hele nieuwe vormen van muziek luisteren, van esthetisering van muziek ontstaan.
echter, de hele rockism discussie haalt nu juist de bodem weg voor een echte discussie over de stand van zaken nu. ik begrijp wel dat ze in Engeland en Amerika nog steeds mieren over rockisme: in Europa, of liever pan-europa - speelt dit al lang niet meer.
muziek wordt hier eenvoudig weg beoordeeld op het moment zelf. het moment bepaalt de invalshoek. zit ik in mijn zwarte Opel Manta A uit 1971 op weg naar Basel dan is muziek voor mij iets anders dan thuis op de bank, in de trein op weg naar Boedepest met mijn ipod of op de dansvloer van een schip in de haven van rotterdam (al geweest daar jongens?).
rockisme/popisme is hokjesdenken van de soort: indelingen die altijd en overal gelden. diepe gapen dus voor ons pan-europeanen.
theo
die definitie is gewoon van de internetencyclopedie hoor Omar...
maar ter zake. deze vorm van het gebruik van het begrip authentiek is uiteraard een oppervlakkige die teruggrijpt op een tijd waarin popmuziek authentiek was (volgens de achteraf geschreven historie natuurlijk).
blijft niet overeind anno nu. simpelweg omdat popmuziek is veranderd en - belangrijker - onze visie op de geschiedenis ervan.
toch is authenticiteit geen vreemd thema om te gebruiken. dat zou je dan alleen anders moeten doen. het begrip zelf kortom anders definieren.
ik hoop niet dat iemand met die definitie in het hoofd claimt rockist te zijn. dat is een beetje zielig
die definitie is gewoon van de internetencyclopedie hoor Omar...
eh ja, wat is het probleem? (anwsers is een soort meta-encyclopedie.)
Ik ben het wel ongeveer met je eens, maar ik had het hier met Koen al over, zoiets van "rockisme is overwonnen" en hij was daar niet zo zeker van (en in zekere zin ben ik het wel weer met hem eens dat het, ook al lijkt het een simplistische ideologie, wel een is die heel sneaky zich door het denken over popmuziek verweeft.)
Ik denk ook een deel van de irritatie bij mij misschien te maken heeft met het opleggen van rockistische waarden op Europa.
Ik wacht ondertussen vol geduld op je herdefinitie van authenticiteit.
Heel erg eens met Vincent Romain's eerste post.
Ook eens met Joris als hij zegt dat een 'album' als kunstvorm meer is dan een verzameling singles met vulsel - voor de rockartiest is het vaak het primaire medium, en worden singles van een album 'getrokken'.
Ook eens met theo, als hij zegt:
als ik vind dat een single op zichzelf kan staan en niet doet verlangen naar een album dan is dat zo. als ik vind dat een album bestaat uit tien prachtige liedjes die samen een meerwaarde hebben omdat ze bij elkaar staan in een bepaalde volgorde dan is dat zo.
Het probleem is alleen dat de rockisten (die volgens mij nog altijd de meerderheid vormen, zeker in de oude media) het album-als-kunstvorm als primaat zien, en andere genres daarop be- of veroordelen. De track of de mix zijn het primaire medium bij dansmuziek, de single is dat bij pop. De rockist blijft die vormen echter als minderwaardig beschouwen.
Dat kun je flauw of achterhaald noemen, maar het is een opvatting die leeft bij veel popjournalisten (en niet alleen oudere), en zelfs bij een groot deel van het publiek (het zogenaamd 'alternatieve' Lowlands/Kink FM-publiek).
Ik zeg: weg daarmee.
Ik zeg: weg daarmee, maar voor mij is dat heel makkelijk. Want ik ben een 'popist' [puur grappig bedoelde term ooit, maar nu bloedserieus genomen door velen].
Ik stel -dat is voor mij overigens een recente ontwikkeling- POP als primaat, met al d ebijbehorende ethiek en esthetiek. De single voorop, het liedje, graag met elektronica en meisjesstemmen.
Maar dat is natuurlijk ook een vorm van rockisme, als je [zoals aardig wat ILM/NYLPM-geaffilieerden doen] vervolgens heel lui alle indie/rockbandjes gaat afkammen omdat ze niet aan dát templaat voldoen.
Daarom die drive richting anti-rockisme: je openstellen voor álles. Niet alles goedvinden, maar het iig niet op oneigenlijke gronden afbranden.
(Levert natuurlijk ook weer problemen op, want als alles relatief en gelijkwaardig en zo is, waar blijf je dan nog met kritiek, etc?). Het Nieuwe Paradigma is vmbm nog niet in zicht.
Daarnaast (maar sterk ermee verbonden) is er een ontwikkeling naar ander luister- en beoordeelgedrag, vanwege het filesharen en de plotselinge beschikbaarheid van 'alles'. Heel wat muren zijn daardoor al doorbroken, maar volgens mij gaat het uiteindelijk leiden tot een situatie waarin de popisten toch meer 'gelijk' gaan krijgen dan de rockisten,vanwege het nieuwe primaat van de mp3, en dus de track/single.
Oh, mocht het nog niet duidelijk zijn: die definitie van rockism van answers.com vind ik.. mwah. Teveel de nadruk op 'rock' en de gitaartraditie. dat vind ik niet echt de interessante kant van de discussie. dat gezeur over authenticiteit vind je namelijk ook weer binnen andere genres [zie 'Tiefschwarz is de Bonnie St Claire van de electro'], zelfs bij grime heb ik al gezeur gezien over die 'sell-out' popsingle van Dizzee Rascal, en de oorspronkelijke artiesten en 2 jaar geleden was alles beter en de undrground bla bl bla. Mijn term: Postcardisme.
heb eigenlijk helemaal geen tijd, maar omdat ik na jou post hier Koen en na de recente post van Omar over Savage waarin hij plots house erbij haalt is me iets duidelijk geworden.
dit lijkt, met de nadruk op dat lijkt want ik moet er nog induiken, een soort gevecht te zijn tussen de rockjongens en de dancejongens. beide groepen gebruiken in feite dezelfde argumenten.
zie Omars log waarin hij de dance-rock spanningsboog probeert te schetsen aan de hand van de periode 1989-1992 en zelfs Chemical Brothers en Underworld aanhaalt als rockistische bands.
dit is nu juist het probleem en vooral een redenering die ik niet kan begrijpen. er is zoveel overlap tussen house en dance dat ik ze onmogelijk los kan zien, onmogelijk als tegengestelden kan zien.
dat kunnen de rockisten wel, de dancemensen blijkbaar ook getuige de log van Omar.
hier schuilt denk ik het hele punt. de rockisten zwaaien met de vlag, de dancemensen staan aan de zijlijn te jammeren: "wij stellen ook iets voor hoor! eigenlijk zijn we veel beter!"
misschien komt het omdat ik ben opgegroeid met punk, industrial, electronic body, new beat en madchester: maar ik kan dance en rock onmogelijk los zien. dat wil ik ook niet. voor mij is er veel meer een onderscheid tussen groovemuziek en liedjesmuziek.
nu ja, toch nog lang stukje dit. ik ga me er na het weekend op beraden. nu snel verder geld verdienen.
theo
die scheidng boeit mij ook totaal niet. eigenlijk geen discussie. we zijn het toch eens in grote mate?
er is zoveel overlap tussen house en dance dat ik ze onmogelijk los kan zien, onmogelijk als tegengestelden kan zien.
house en rock neem ik aan dat je hier bedoeld?
Maar ja vanuit dit debat zijn Underworld en Chemicals het schoolvoorbeeld van rockisme-in-house (geeft wat mij betreft kwa muziek niet, want ik heb Underworld van dag 1 fantastisch gevonden maar wel dat het Underworld en co zijn die vervolgens serieus genomen worden in popbladen want "heheh eindelijk eens house met een gezicht en ze kunnen nog live spelen ook en maken echte albums." Zie ook Roni Size voor een rockistische junglist.
Een reactie posten
<< Home