En wat zijn we dan vergeten?

Het einde nadert. Althans; het einde van 2004. Tijd om hét lijstje in elkaar te knutselen. Maar die 12 maanden zijn zo snel gegaan en waren zo goedgevuld met fijne muziek dat ik bijna vergeten ben wat het eerste deel van 2004 ons bracht. Ik kijk even terug.

Philip Jeck - 7
Van januari volgens mij. Jeck is een grammofoonplatengek/verzamelaar/virtuoos die stad en land afstruint voor oude elpees, antieke elpees, obscure elpees etc etc. Hij heeft er inmiddels tienduizenden en zijn hobby/beroep is het bewerken van die platen voor zijn eigen albums. Niet dat je ook maar iets van het origineel herkent maar goed. Het resultaat is wel degelijk schitterend. Jeck morpheert die antieke dingen in warme loops en sfeervolle drones. Dreigend en onheilspellend. het begin van 7 staat eigenlijk direct langs Venice, alleen de geluidsbron is een essentieel verschil. Het effect is bijna net zo betoverend.

Oneida - Secret Wars
Tijdens het optreden van ze in Hasselt, in mei geloof ik, stond ik met mijn bek vol tanden. Wat de fok, een enorme bak gestroomlijnde herrie, superhardcore. Black Flag, Big Black en Sonic Youth in een grote mengbeker, stevig doorgeschudt en over het publiek leegegooid. Het album haalt het niet bij zo'n live show maar toch, wat een onbevangen energie. Aggressie, opgerkropte woede, Nederland zou eigenlijk massaal aan een avondje Oneida moeten worden blootgesteld. Dat lucht vast op.

Black Heart Procession & Solbakken - In The Fishtank
Mooie pass van de Konkurrent, schitterend ingkopt door Solbakken en BHP. Een partijtje zwaarmoedigheid die niet mis zou staan op een Dia de los Muertes ofzo. Hier heb ik best veel naar geluisterd in het begin van het jaar. Top15 materiaal dan maar..

Charalambides - Joy Shapes
Er was een tijd dit jaar dat dit mijn definitieve numero uno was. Rare tijd hoor, zo midden in de lente, bloesem aan de bodem yadda yadda en dan dit stukje ambientesque horrorakoestiek. Of avantfolk, new weird america, whatever. Joy Shapes is de echo van de duizenden geesten die nog wat zoeken in de wereld der levenden. Een horloge, een verloren liefde, contactlens, zoiets. Minimale akoestische drones en bezwerende mantra's. Rasta Rostelli zou krijsend wegrennen. Sukkel. Ik blijf gewoon lekker liggen...wel eng hoor..brr..
Deze hoort wel in mijn top10. Zo nog eens opzetten..

CocoRosie - La Maison De Mon Reve
Godsamme wat een fokkin goed optreden afgelopen zondag in Paradiso. Antony was eigenlijk mijn hoofdattractie maar ik werd weer gegrepen door CocoRosie. Net zoals eerder dit jaar. Wat een talent, wat een stemmen. Kirrend, krakend en spelend met verschillende dierengeluidjes-producerend-kinderspeelgoed. Net als het album erg verslavend spul. Ook top10 materiaal, zucht.

Destroyer - Your Blues
En over stemmen gesproken. De breekbare Bowie-achtige stem van Sam Behar mag er ook zijn. Your Blues lijkt zelfs qua aankleding op een album als Hunky Dory, dat toch mijn favoriete Bowie is heb ik pas ontdekt. Drama, theater, melancholie. Your Blues, top10..hmm..misschien wel.

Morrissey - You Are The Quarry
Mijn god, wat moet ik hier toch mee. Morrissey terug in vorm, dat verdient een top10 notering. godvrrrrrr

en nog veel meer
Joy Zipper - American Whip
!!! - Louden Up Now
Felix Da Housecat - Devin Dazzle
Magyar Posse - Kings Of Time
Deathprod - Morals & Dogma
etc
etc