Lijstenbrij 2004: Liedjes/nummers/tracks 10 t/m 1

Het langverwachte tweede deel van de liedjes top25. 11 t/m 1

10. Morrissey - 'Irish Blood, English Heart' (You Are The Quarry)
De gitaar die 'Irish Blood English Heart' opwarmt klinkt als het tikken van een achtbaan, ik hou niet van achtbanen maar ik stap graag in die van Morrissey. Langzaam wordt ik naar boven getrokken om na veertig seconden de top te bereiken en als een dolle los te gaan. Het luidt Morrissey’s absolute comeback in. Het giert, het is dandylicious, it’s pure class darling.

9. TV On The Radio - 'Staring At The Sun' (Desperate Youth, Bloodthirsty Babes)
Mijn TV On The Radio kwartje viel pas na Roskilde. Na hun geweldige optreden daar met fuzzy electronica, driftige postpunkgitaren en die gewelde stem van die man met die geweldige naam (Tunde Adebimpe!). 'Staring At The Sun' is een parel van een postpunknummer mét tweestemmige zang, plakkerig gitaarmelodietje en heerlijke electrostekels.

8. Twista - 'Slow Jamz' (Kamikaze)
Twista, die dikke met dat zweetbandje en snelle tong lijkt mij de enige erfgenaam van de poepsnelle flows van Bone Thugs ’N Harmony. 'Slow Jamz' is teamwork, Kanye's kenmerkende produktie (yup, altijd mét opgevoerde soulsample *gaap*), Kanye’s humor, yup, *gaap* ("She got a light skinned friend look like Michael Jackson / got a dark skinned friend look like Michael Jackson") Twista’s onnavolgbare vocalen ("When my earth and the wind smoke a fire / Let me get your sheets wet listening to Keith Sweat / Put you in a daze for maze / Fullfilling your every temptation / slow jammin' having deep sex", zeg dit in precies twee seconden en je komt in de buurt van Twista’s snelheid) én een croonende Jamie Foxx die geen teksten geschreven heeft maar een rijtje soullegendes dropt met een stem waar het glijmiddel vanaf druipt. Het is vakmanschap en hoewel Kanye's rappingskills te wensen overlaten staat zijn produktietalent buiten kijf.

7. Snoop Dogg & Pharell - 'Drop It Like It's Hot' (R&G: Rhythm & Gangsta Masterpiece)
Frisse, minimale en vernieuwende shit. Maar toch zo herkenbaar, want: The Neptunes natuurlijk. Ook Snoop deed het met Pharell, dat kon alleen maar goed uitpakken en wat blijkt, bij Snoop is minder, meer. Want die machtige flow gedijt niet in combinatie met allesverzengende beats. Het ritmisch klikken van de tong (in de clip uitermate sensueel voorgedaan door enkele dames maar dat terzijde) samen met de uitgerekte snooo-whoops is een sterk staaltje vernieuwende produktie on par met de beste Neptunes single ooit, 'Grindin''. (Avantgardistisch) beatminimalisme met de ongeëvenaarde flow van de Doggfather daaroverheen bluffend. Heet..auw, fuck.

6. Arcade Fire - 'Neigbourhood #1 (Tunnels)' (Funeral)
De opener van Funeral is een heerlijke slow burner die langzaam zijn tentakels om je heen slaat. Het nummer beweegt zich als een opwindspeeltje, de verwarde piano intro, de simpele basdrumbeat die inhaakt, Butlers vocalen die op hetzelfde moment zachtjes opduiken. Langzaam maar zeker windt het nummer zich op om na een dikke drie minuten helemaal los te gaan en te morferen in een allesverslindend anthem. En dan te bedenken dat dit slechts het begin is.

5. Devendra Banhart - 'A Sight To Behold' (Rejoicing In The Hands)
"It's a siiiight to behold / when you got small words to mould / and you can make them your own". Woord Op! De macht van folk in een notendop, vriendelijke gitaartokkelmelodie eronder en pats boem wat een liedje. Zo simpel is het, Devendra reist van realiteit naar fictie en weer terug om zo over de meest absurde gebeurtenissen te verhalen. Zijn stem kraakt van speelsheid en zalft elke open wond. Bovendien wou ik dat ik zo'n baard had.

4. Dizzee Rascal - 'Stand Up Tall'(Showtime)
Hoe revolutionair Boy In Da Corner ook was ik kwam er slecht doorheen. Geen catchy hoofdknikkers, wel veel onvriendelijke geluiden, grijze sfeer, keihard beton. Showtime is goodtimes, althans voor een deel want er zit hem nog een boel dwars (‘Respect Me’) maar in Stand Up Tall vind ik een mooie reden om voor altijd van Dizzee te gaan houden. Als je deze beat niet voelt dan draag je waarschijnlijk je hele leven al kisten en heb je zwarte kringen rond je ogen geschminkt, no offense. En dan nog schud je je kont op dit. Geef maar toe.

3. Annie - 'Heartbeat' (Anniemal)
Als Annie het volgend jaar niet gaat maken en op zijn minst één single in de hitlijsten krijgt stel ik mijn lichaam voor ontleding ter beschikking aan hater MtH. En als één nummer van haar hyperpopalbum het dan verdient is het wel ‘Heartbeat’, dat inderdaad als de hartslag van Anniemal fungeert. De ultieme synthese van jong zijn, ouder worden, zorgen en het vergeten daarvan op een dansvloer vol met tranen en tanden ontblotende grijnzen. De manier waarop het nummer zich na vijfenveertig seconden ontpopt van een schuchtere vlinder naar een gooi alles eruit dancepopstamper verslindt al mijn popvooroordelen in één keer. Grrroar, Annie is er klaar voor, als ze naar Nederland komt sta ik vooraan. Ik wil ook een handtekening en een kusje op mijn voorhoofd, of een slipje, een nachtje in een hotel ofzo, ach ik zie wel, als het zover is.

2. LCD Soundsystem - 'Yeah' (12")
James Murphy’s grote helden zijn Mark E. Smith (The Fall), Martin Rev (Suicide), en Jaki Liebezeit (Can), da’s duidelijk. En het is te horen dat zijn hart bij de staccato postpunk ligt. Bij de gierende keyboards, overstuurde synths en de tussen pathos en nonchalance schipperende vocalen. Het eerste LCD SS album dat volgend jaar verschijnt is een natuurlijke evolutie van de schimmige postpunk uit eind jaren zeventig, begin jaren tachtig. Voeg de hele Madchesterinvloed toe en je hebt je postpostpunksuperalbum. 'Yeah' is een orgasmische roes waarin Murphy zelfs tevreden met zichzelf lijkt. De melige yeahs, de zelfverzekerde nonchalance en voorspelbare explosie van extravagante VG beats en de rauwe euforie, garanties voor zweetplekken onder je oksels, een ontwrichte heup en blaren onder je voeten, ja, jaaa, JAAAAH.

1. Boredoms - 'Seadrum' (Seadrum/House Of Sun)
Ik luister nog regelmatig met pretoogjes naar Super AE, Soul Discharge, Pop Tatari en Vision Creation Newsun. De Japanners zijn nooit voor één gat te vangen geweest en als ik met terugwerkende kracht hun discografie doorploeter, schipperen mijn gevoelens van ontzag naar een schaterlach. Maar Seadrum/House of Sun is bloedserieus, bloedmooi ook. Dus Boredoms zijn terug. Voor hoe lang? Ik zit er niet mee want met de ‘Seadrum’ kant van dit twee nummers tellende tussendoortje(? ) kan ik wel even vooruit. eYe en de zijnen trokken naar het strand (lees voor het hele verhaal The Wire van deze maand) om daar de spirituele krachten die de oceaan herbergt te vangen en om te zetten in een overweldigend staaltje meeslepende intensiteit. De kwijlslierten langs je mond blijven niet lang achterwege als Yoshimi haar serene mantra's op je loslaat. Hypnose is een optie maar die zal niet lang aanhouden. Zodra de met adrenaline geïnjecteerde percussie als een immense locomotief op stoom komt, ploppen je ogen bijna uit hun kassen. Een climax blijft uit, daar zijn de Boredoms te onvoorspelbaar voor. Het zorgt er wel voor dat je met je mond open op het puntje van je stoel blijft zitten en er uiteindelijk vanaf valt. En dan bezeer je je neus terwijl Yoshimi’s virtuoze pianospel je hartelijk toelacht en het nummer uitluidt.