Hey man, FUNK DAT

In reactie op een van de kleinste bloghypes allertijden vraagt Omar zichzelf hardop af:

"Waarom, vraag ik aan mezelf, dan niet gewoon Venetian Snares links laten liggen en die platen opzoeken? Waarschijnlijk omdat Csillag Allat Született een soort onmogelijk combinatie is? En omdat er wel een zekere noodzaak is om dit soort klassieke muziek eens met technologie te perverteren, uit de gevangenis van goede smaak te laten ontsnappen."

Het antwoord staat al op Circus of Fools, dus nog een keer:

But there's so much good music already out there. I can't afford to drown in the classical swamps just yet. I'll regret it but whatever, first things first. What I do appreciate is that some musicians pick out the very best parts that make classical music so appealing to me and involve them in their own music. Godspeed etc. does that in creating enormous layers of orchestral sounds that wash down on the people that long for sounds to wash down (like me). Rachel's subtlety comes close to the most achingly beautiful and minimal Satie pieces (yes, I do know some folks y'know). Max Richter's Blue Notebooks, no explanation needed here.

Het effect van de klassieke samples wordt bovendien nog eens zo sterk door het contrast. Contrastvorming is wat mij betreft dé meest aansprekende manier om muziek over te brengen. Schok, adrenaline, kick, nagenieten. Als dat effect wordt bereikt dan kan een plaat voor mij niet meer stuk. Dat Rossz Csillag Allat dat bewerkstelligt, dat lijkt me duidelijk. Voor degenen die hem nog niet gehoord hebben; hij hangt aan de 3voor12 luisterpaal.