Duisternis in muziekland

Het is een lange tijd geleden dat ik Fear Of The Dark van Iron Maiden in mijn top 3 van favoriete albums had staan. Ik was begonnen met The Black Album van Metallica en dankzij een langharige metal freak cq. vriend heb ik de hele discografie van mijn toenmalige idolen afgwerkt. Via Master of Puppets en Ride The Lightning kwam ik bij Iron Maiden terecht. De Britse voorgangers van de heavy metal oude stijl trokken mijn aandacht met hun charismatische voorman Bruce Dickinson en zijn aparte stemgeluid. Gecombineerd met hun strakke spel en venijnige riffs had de IJzeren Maagd mijn hart gestolen.

Fear Of The Dark is het album dat me van Iron Maiden nog het meest bijstaat. In de tijd dat het werd uitgebracht was ik zo bezeten van alles wat eindigde op metal dat ik na lang zeuren een stel vrienden overtuigde om een muziekblaadje te beginnen. Gewoon voor de gein en voor eigen gebruik. De PC was net ingeburgerd als tekstverwerkingsmiddel en een vriend beschikte over een redelijk snelle met zelfs een VGA scherm. Ik was het knulletje dat elke dag elke letter van de Aardschok vier keer las en onbewust was ik bezig een metal database-je op te bouwen in mijn puberale brein. Met twee jaar Aardschok edities in mijn breintje was ik in staat om stukjes te kopieëren, ik bedoel stukjes te schrijven voor ons muziekblaadje.

Elke week het laatste nieuws, interviews en ook, ja toen al, een top vijf van de liedjes die we het meeste luisterden. Dat was steevast het leukste onderdeeltje. Het is zelfs zo dat het daarom ging. De rest was eigenlijk gewoon gekopieërd of verzonnen. De top vijf was de essentie. Toen al geilde ik op het uiten van mijn favoriete nummers. Met zijn drieën maakten we onze eigen top vijf, de resulaten werden bij elkaar geteld en dat was hij dan. Onze eigen top vijf. De vreugde als een nummer dat jouw favoriet was als eerste eindigde was op een bescheiden manier onbeschrijflijk. Alhoewel dat weinig voorkwam gezien ik toch altijd de kant opging van de deathmetal en de extremere dingen. Mijn twee vrienden hielden het bij Guns N' Roses, Metallica en Megadeth over het algemeen. Ik kwam dan aanzetten met Blessed Are The Sick van Morbid Angel terwijl mijn vrienden Civil War liever hoorden.

Tot we Fear Of The Dark hoorden. De titeltrack belande op een dag op nummer een. We waren het alledrie eens. Iron Maiden was een legende in onze ogen. We besloten de maagd in oze harten te sluiten. Ze werden sindsdien nooit meer geëvenaard.

Nu is er The Darkness en godverdomme ik moet gewoon aan Iron Maiden denken. En ik moet zeggen dat ik niet blij ben. The Darkness komt over als een stelletje Spinal Tappers die Tenacious D de meest serieuze band op aarde laat lijken. Ze zijn er ook nog bewust mee bezig ook een ware hype te worden. Maar goed ook misschien, waarschijnlijk zijn ze over een jaar alweer The Wie? Maar het beangstigd me te zien dat deze week in mijn huidige lijstje op KindaMuzik, The Darkness op de nummer een plek verschijnt. Ik krijg bijna een rolberoerte. Hoe kan het toch dat we er steeds intrappen. De hype verslindt zelfs de meest gepassioneerde muziekjournalist. Al komt Elbow met een nog magistraler album op de proppen, The Darkness wint het dit jaar. De officiële winnaars van de jaarlijkse competitie Meest belachelijke hype die de luisteraar verslindt gaat dit jaar naar The Darkness.
Hulde aan de muziekliefhebber.