Den Rooden Draad

Omar mag dan blij zijn dat hij eindelijk de verleiding heeft kunnen weerstaan om die intens snobberige Wire te kopen, ik ben vooral blij en gelukkig dat ik hem wel heb meegenomen. Gekocht ook ;). Ten eerste om de recensie van Khonnor's Handwriting die me (terecht) deed likkebaarden. Ten tweede om het interview met Zeena Parkins en Ikue Mori. Het veroorzaakte geen "meteen neerhalen!"-impuls maar wel een sluimerende fascinatie om de naam van het onlangs door Mego uitgebrachte album: Phantom Orchard. Exotisch. Heet. Broeierig. Mysterieus. Ondoorgrondelijk.

Het tweede "hmmm"-moment kwam toen ik eens nadacht over het betreffende label: Mego. De plaats waar Fennesz zijn eerste stapjes zette. De plaats waar de meest spannende dingen op laptop-gebied gebeuren. Ook de wonderlijke geboorteplaats van een van de interessantere collaboraties. Fennesz, O'Rourke en Peter Rehberger (Mego baas en Pita) alias Fenn O'Berg. Dat leverde twee magistrale albums (The Magic Sound Of Fenn O'Berg en The Return Of Fenn O'Berg)op. Momentopnames van een enorme improvisatiekick, een opwelling van creativiteit. Het moment? Of kunnen ze dit elke dag wel? Laten we het maar even op twee avonden vol "geniale ingevingen" houden.

Mego-man Rehberg heeft blijkbaar een buitengewone interesse in het samensmelten van muzikale stijlen, Zeena Parkins en Ikue Mori zou je ook niet meteen onder één noemer scharen. Mori is van de wilde kant, de avantgarde improvisatie. Anarchie zo je wil. Eerst met no wave monster DNA, later met meesteravantgardis John Zorn.
Zeena Parkins beroert met fijne hand de ribben van de harp, het skelet van sereniteit. Dat doet ze bij Björk of met haar zusjes in Gangster Band. Indrukwekkend doet ze dat op Phantom Orchard. Haar harp als emotie, oprispend of sluimerend in de verte. het is geen improvisatie album. Bewust. Beide dames wilden deze collaboratie met uiterste zorg vormgeven. Veelal door het op en neer versturen van cd-r's. Iedere keer iets toevoegend, onverwachte wendingen creëerend. het resultaat is verbluffend sterk. Tropische wervelwinden veroorzaakt door Mori's sputterende electronica worden tegengesproken door de hemelse harpberoeringen van Parkins. In het begin nog hand in hand maar naar het einde toe steeds vijandiger en aggressiever. Deze shit maakt indruk, electronica album van het jaar.