Die band van Shiny Happy People

Steeds meer kom ik mensen tegen die R.E.M. geweldig vinden. Geweldige teksten, baanbrekende muziek en die Stipe schijnt een groot persoonlijkheid te zijn. Afgezien van de chagrijnige buien waarin hij meestal verkeerd als hij zicht tussen het journaille bevindt. Ik heb R.E.M. nooit gevolgd of proberen te volgen. Dit komt omdat ze bij mij in het geheugen gegrift staan als die band van Shiny Happy People. Dat ze nu liever niet met dit pretpop nummer geassocieerd worden, begrijp ik als geen ander.

Ik herinner me de zomerse rituelen uit mijn jeugd nog goed. Toen ik een jaar of twaalf was heerlijk met het hele gezinnetje de auto in en op naar de zon. Meestal was Frankrijk de verassende bestemming, soms Zwitserland of Portugal. Urenlang samen met mijn, toen, zeer irritante zusje op anderhalve meter Ford Escort achterbank. Met de slaapzakken en onze rugzakken vol met leuke reisspelen tussen ons in gepropt gingen we op weg. De reisspelletjes hadden we al gezien voordat we de Franse grens over gingen en dus besloten we om elkaar de hele reis niet te mogen. Mijn zusje en ik vechtend om elke 'eigen' centimeter van de achterbank. Alsof er oorlogen om gewoed hadden beschermden we ons eigen stukje. Als ik klierend steeds een stukje opschoof dan brak mijn hel los. En mijn zusje was Satan. Met een ijselijke gil maakten ze mijn ouders er op attent dat ik op maar liefst twee centimeter van haar territorium zat. Op de achtergrond, inderdaad, Shiny Happy People. Ik begreep goed Engels en ik was me zeer van de boodschap van het liedje bewust. En dat kwam mijn stemming niet ten goede.

Die associatie ben ik nooit meer kwijtgeraakt en R.E.M. boeide me later toen ik naar Slayer en Metallica luisterde in de verste verte niet meer. Ook niet een paar jaar later toen ik The Chonic van Dr. Dre continu in mijn cd speler had. Of weer iets later toen de stampende beats van Dave Clarke uit mijn speakers pompten. Nu ben ik bezig met een trektocht langs alle muziekstijlen. Ik geniet intens van Radiohead, Grandaddy, Sigur Ros, Arab Strap, Fennesz en vele vele anderen. Muziek die ik lang gemist en nu dan toch gevonden heb.

Sindsdien hoor ik ook steeds meer positieve geluiden over R.E.M. Radiohead is een bewonderaar van de songs van Stipe en consorten. Diverse door mij gerespecteerde muziekliefhebbers hebben R.E.M. hoog in hun vaandel staan. Nu begin ik in een keer te denken dat ik een hoop gemist heb. Ik stel me voor dat ik nu pas twaalf ben en St. Anger van Metallica hoor. Dan zou ik snel denken yooooo....volgende! Maar dan mis je dus de geweldige klassiekers als Master Of Puppets en Ride The Lightning die ze op hun naam hebben staan.
Zo heb ik de klassieke R.E.M. albums ook moeten missen. En om nu nog alles met terugwerkende kracht te gaan waarderen, daar begin ik niet aan. Voor R.E.M. heb ik nu geen tijd meer. Shiny en Happyof niet.