Lijstenbrij 2004: Albums 10 t/m 6
10. Animal Collective - Sung Tongs
Mijn mond viel open van verbazing, ik slurpte nog net op tijd een sliert kwijl naar binnen voordat hij zou breken en op mijn trui zou vallen. Ik zat tweeënhalve minuut bewegingsloos achterover in mijn stoel. 'Leaf House' oefende net genoeg g-krachten op me uit om niet overeind te kunnen komen. Sung Tongs was even schrikken, echt wel, maar na de schrik volgt verbazing, verbazing en.........vervoering. De kracht van Animal Collective zit voor honderd procent in de vriendschap tussen Avey Tare en Panda Bear. Een vriendschap die door dalen en over toppen sterker en steeds meer onschendbaar lijkt. Artistieke dalen hebben ze nog niet meegemaakt. Onbetwistbaar is dat niet maar voor mijn gevoel is de natuurlijke evolutie die de Beestenboel meemaakt een grootsche, een weg naar een paradijs waar pop, noise en avantgarde elkaar omhelzen en feest vieren. Ik waardeer de invloed die drugs op muziek kan hebben, voor de maker én voor de luisteraar. Ik heb er goede ervaring mee, ik heb platen op een hele speciale manier leren kennen. Dat kan heel extravert zijn; deinend op stampende beats maar het kan ook op een heel intieme manier. Verzonken in een roes, Bardo Pond is daar perfect voor. Nog niet geprobeerd maar AC lijkt me erg geschikt voor een LSD of paddo trip. Lijkt me fantastisch om allemaal de verschillende lagen in de vocalen te ontleden. Magie. Details worden duizendmaal uitvergroot. Eno's Music For Airports lijkt wel een symfonie. Sung Tongs lijkt me erg overrompelend tijdens zo'n avondje. Panda Bear en Avey Tare’s innige kameraadschap is de basis van dit Animal Collective. Zelfs op de eerdere Animal Collective albums zit in alle chaos een onmiskenbare element van harmonie en vriendschap. Op Sung Tongs is het voor het eerst dat de twee zo zelfverzekerd zijn om die vriendschap en harmonie volledig ontbloot te laten horen. De samenzang is fenomenaal en de licht psychedelische akoestische aankleding geeft die vriendschap een door hallucinerende middelen ingegeven kracht.
9. Destroyer - Your Blues
Your Blues is een sterk staaltje charmant liedjesvakmanschap. Niet voor iedereen weggelegd natuurlijk want: Bejars stem. Nasaal maar niet knijpend irritant. Dit is geen rock 'n' roll, dit is absoluut geen pop, het lijkt wel theater. Ik hou niet van theater. Maar misschien is dat louter gebaseerd op vooroordelen en weiger ik moeite doen om het te waarderen. Luiheid? Laksheid? Eerder overbodig. Ik vind al mijn theater wel in muziek. Your Blues staat op het randje, het wankelt op de grens tussen kitscherig, irritant, onverwoestbare Yeatsiaanse romantiek en reëel drama. De orkestrale pracht is klassiek, ware het niet dat alles uit synthesizers en keyboards komt. Die schitterende fluit in 'It's Gonna Take An Airplane'? Komt uit een synthesizer. De oboe in 'An Actor's Revenge'? Yup, keyboard. Elk liedje acteert als een prachtige mini-symfonie op de rand van kunst en kitsch. Your Blues is een sprookje, Bejar strijkt zijn roodfluwelen mantel glad, zet zijn parmantig, gouden kroon op en zingt: “And someone's going to fall before someone goes freeeeeeeeeeeeee!”
8. Boredoms - Seadrum/House of Sun
Ik kan hier even niets meer over melden behalve dat wat ik al in deze recensie voor KindaMuzik schreef:
[...] Boredoms komen ook uit Japan maar zijn sinds de lancering van hun debuut Soul Discharge nooit meer met beide benen op aarde gesignaleerd. De hele jaren negentig hebben ze ons suizend door het melkwegstelsel gebombardeerd met psychedelische industrialbommen, gefragmenteerde krautrock-techno-granaten en miljoenen schilfers waaraan de resten van elk denkbare muzieksoort kleefden.
Hoogtepunten als Pop Tatari en Super Ae waarop Boredoms supersonische krautrock verweeft met geflipte tape-effecten en dreunende percussie, zijn nog steeds ongeëvenaard. Maar na Vision Creation Newsun waarop ze meer de aardse spiritualiteit zochten leek Boredoms verdwenen. Het leek voorbij, alleen voorman Eye en drummer Yoshimi P-We lieten, als Vooredoms, nog van zich horen en blazen geregeld ellenlange psychedelische jams het publiek in.
En nu opeens, vanuit het niets, is daar Seadrum/House Of Sun. Twee nummers van elk twintig minuten met 'Seadrum' als onbetwist hoogtepunt. Hoe ze het doen, ik heb geen idee - ik zou er een moord voor doen om dat te zien - maar de impact is enorm. Yoshimi luidt met haar wonderlijke stemgeluid de 'Seadrum'-mars in. Haar ijle mantra's zetten een bezwerende toon die snel wordt versterkt en versnelt door bulderende drums die machtig exploderen en zich nestelen in een diepe krautrockgroove. Opvallend is het constante virtuoze pianospel dat als een lange sliert door de diepe groove slingert. Yoshimi's mantra's echoën op de achtergrond en de overdonderende tribale percussie trotseert als een tsunami alle natuurlijke weerstand. Hoewel veel subtieler als eerder Boredoms-werk, is de impact enorm. Oren tuiten, de mond staat wagenwijd open en je broek op half zeven met aan de voorkant een natte plek. Je afvragen of Boredoms nog bestaansrecht hebben was zelden zo zinloos.
Het is jammer dat 'House Of Sun' zich afspeelt op een heel ander terrein. Sitar- en gitaardrones weven een eindeloos web van dezelfde klanken. Zo oosters hebben de Boredoms nog nooit geklonken. Het effect is minimaal, eerder slaapverwekkend. De energie die ik zojuist van 'Seadrum' kreeg ebt langzaam weg uit de poriën van mijn naschokkend lichaam. Hoe (high waren ze wel niet)? Waarom (trekken ze 'Seadrum' niet nog langer door)? Vragen die opdoemen maar antwoorden krijg je niet, Boredoms zegt: zoek het zelf maar uit en met 'Seadrum' op repeat heb ik daar niks op tegen.
7. TV On The Radio - Desperate Youth, Bloodthirsty Babes
Als een dieseltractor die stationair draait blaast TV On The Radio indierock nieuw leven in. 'The Wrong Way' belooft nieuws, prikkeling van de zintuigen op een manier waarop ooit de eerste postpunkbewegingen werden binnengehaald. Verschil is dat TV On The Radio nauwelijks reactionair te noemen is. Het is er gewoon. Niet dat dat verkeerd is maar het zorgt er wel voor dat de impact slechts in beperkte kring te voelen is. Achter TV On The Radio schuilen muzikale ideeënmachines, David Sitek voorop. Zijn prikkelende electrosoundscapes sluimeren als een dik brandnetellint naast Adebimpe's loepzuivere vocalen. Als ze je vragen: "Eh! Lullo, nog wat nieuws gehoord dit jaar?", dan zou je moeten zeggen: "Ja man. TV On The Radio."
6. Annie - Anniemal
Ik moet toegeven ( ben ik de eerste in het pro-Annie kamp die dat durft?) dat Annie me soms behoorlijk op de zenuwen werkt. Vooral als ik geprikkeld ben, vooral als ik treurig en dus snel geprikkeld ben. Dan zit ik echt niet te wachten op 'Chewing Gum', om nog eerlijker te zijn, dat nummer skip ik steevast in elke gemoedstoestand, ik wil hier ook geen videoclip van graag, dank je. Jezus wat ben ik geprikkeld vandaag zeg. Ik kan je vertellen dat Annie me zeker betoverd heeft met haar gouden zuurstok. Betoverd, opgegeten en als een hubba bubba opgeblazen. Euforie, mooi woord is dat, viel me ten deel. Annie's verhaal is iedereen wel bekend, het is een ontroerend verhaal. Het verhaal is perfect. Marketingtechnisch is Annie een lot uit de loterij (samenzweringstheorieën kunt u in de comments droppen). Voor mij begint Anniemal pas echt met 'Always Too Late', de drumroffel, de spooky synthmelodie, extase in wording. Anniemal staat synoniem voor het weekend. Alles voor Anniemal was vrijdag, alles na Anniemal is maandag. 'Heartbeat' is diep in de zaterdagnacht, 'Happy Without You' is de roes, 'Come Together' is zondag vroeg in de morgen als je thuiskomt de deur achter je dicht slaat en lekker in bed kruipt.
10. Animal Collective - Sung Tongs
Mijn mond viel open van verbazing, ik slurpte nog net op tijd een sliert kwijl naar binnen voordat hij zou breken en op mijn trui zou vallen. Ik zat tweeënhalve minuut bewegingsloos achterover in mijn stoel. 'Leaf House' oefende net genoeg g-krachten op me uit om niet overeind te kunnen komen. Sung Tongs was even schrikken, echt wel, maar na de schrik volgt verbazing, verbazing en.........vervoering. De kracht van Animal Collective zit voor honderd procent in de vriendschap tussen Avey Tare en Panda Bear. Een vriendschap die door dalen en over toppen sterker en steeds meer onschendbaar lijkt. Artistieke dalen hebben ze nog niet meegemaakt. Onbetwistbaar is dat niet maar voor mijn gevoel is de natuurlijke evolutie die de Beestenboel meemaakt een grootsche, een weg naar een paradijs waar pop, noise en avantgarde elkaar omhelzen en feest vieren. Ik waardeer de invloed die drugs op muziek kan hebben, voor de maker én voor de luisteraar. Ik heb er goede ervaring mee, ik heb platen op een hele speciale manier leren kennen. Dat kan heel extravert zijn; deinend op stampende beats maar het kan ook op een heel intieme manier. Verzonken in een roes, Bardo Pond is daar perfect voor. Nog niet geprobeerd maar AC lijkt me erg geschikt voor een LSD of paddo trip. Lijkt me fantastisch om allemaal de verschillende lagen in de vocalen te ontleden. Magie. Details worden duizendmaal uitvergroot. Eno's Music For Airports lijkt wel een symfonie. Sung Tongs lijkt me erg overrompelend tijdens zo'n avondje. Panda Bear en Avey Tare’s innige kameraadschap is de basis van dit Animal Collective. Zelfs op de eerdere Animal Collective albums zit in alle chaos een onmiskenbare element van harmonie en vriendschap. Op Sung Tongs is het voor het eerst dat de twee zo zelfverzekerd zijn om die vriendschap en harmonie volledig ontbloot te laten horen. De samenzang is fenomenaal en de licht psychedelische akoestische aankleding geeft die vriendschap een door hallucinerende middelen ingegeven kracht.
9. Destroyer - Your Blues
Your Blues is een sterk staaltje charmant liedjesvakmanschap. Niet voor iedereen weggelegd natuurlijk want: Bejars stem. Nasaal maar niet knijpend irritant. Dit is geen rock 'n' roll, dit is absoluut geen pop, het lijkt wel theater. Ik hou niet van theater. Maar misschien is dat louter gebaseerd op vooroordelen en weiger ik moeite doen om het te waarderen. Luiheid? Laksheid? Eerder overbodig. Ik vind al mijn theater wel in muziek. Your Blues staat op het randje, het wankelt op de grens tussen kitscherig, irritant, onverwoestbare Yeatsiaanse romantiek en reëel drama. De orkestrale pracht is klassiek, ware het niet dat alles uit synthesizers en keyboards komt. Die schitterende fluit in 'It's Gonna Take An Airplane'? Komt uit een synthesizer. De oboe in 'An Actor's Revenge'? Yup, keyboard. Elk liedje acteert als een prachtige mini-symfonie op de rand van kunst en kitsch. Your Blues is een sprookje, Bejar strijkt zijn roodfluwelen mantel glad, zet zijn parmantig, gouden kroon op en zingt: “And someone's going to fall before someone goes freeeeeeeeeeeeee!”
8. Boredoms - Seadrum/House of Sun
Ik kan hier even niets meer over melden behalve dat wat ik al in deze recensie voor KindaMuzik schreef:
[...] Boredoms komen ook uit Japan maar zijn sinds de lancering van hun debuut Soul Discharge nooit meer met beide benen op aarde gesignaleerd. De hele jaren negentig hebben ze ons suizend door het melkwegstelsel gebombardeerd met psychedelische industrialbommen, gefragmenteerde krautrock-techno-granaten en miljoenen schilfers waaraan de resten van elk denkbare muzieksoort kleefden.
Hoogtepunten als Pop Tatari en Super Ae waarop Boredoms supersonische krautrock verweeft met geflipte tape-effecten en dreunende percussie, zijn nog steeds ongeëvenaard. Maar na Vision Creation Newsun waarop ze meer de aardse spiritualiteit zochten leek Boredoms verdwenen. Het leek voorbij, alleen voorman Eye en drummer Yoshimi P-We lieten, als Vooredoms, nog van zich horen en blazen geregeld ellenlange psychedelische jams het publiek in.
En nu opeens, vanuit het niets, is daar Seadrum/House Of Sun. Twee nummers van elk twintig minuten met 'Seadrum' als onbetwist hoogtepunt. Hoe ze het doen, ik heb geen idee - ik zou er een moord voor doen om dat te zien - maar de impact is enorm. Yoshimi luidt met haar wonderlijke stemgeluid de 'Seadrum'-mars in. Haar ijle mantra's zetten een bezwerende toon die snel wordt versterkt en versnelt door bulderende drums die machtig exploderen en zich nestelen in een diepe krautrockgroove. Opvallend is het constante virtuoze pianospel dat als een lange sliert door de diepe groove slingert. Yoshimi's mantra's echoën op de achtergrond en de overdonderende tribale percussie trotseert als een tsunami alle natuurlijke weerstand. Hoewel veel subtieler als eerder Boredoms-werk, is de impact enorm. Oren tuiten, de mond staat wagenwijd open en je broek op half zeven met aan de voorkant een natte plek. Je afvragen of Boredoms nog bestaansrecht hebben was zelden zo zinloos.
Het is jammer dat 'House Of Sun' zich afspeelt op een heel ander terrein. Sitar- en gitaardrones weven een eindeloos web van dezelfde klanken. Zo oosters hebben de Boredoms nog nooit geklonken. Het effect is minimaal, eerder slaapverwekkend. De energie die ik zojuist van 'Seadrum' kreeg ebt langzaam weg uit de poriën van mijn naschokkend lichaam. Hoe (high waren ze wel niet)? Waarom (trekken ze 'Seadrum' niet nog langer door)? Vragen die opdoemen maar antwoorden krijg je niet, Boredoms zegt: zoek het zelf maar uit en met 'Seadrum' op repeat heb ik daar niks op tegen.
7. TV On The Radio - Desperate Youth, Bloodthirsty Babes
Als een dieseltractor die stationair draait blaast TV On The Radio indierock nieuw leven in. 'The Wrong Way' belooft nieuws, prikkeling van de zintuigen op een manier waarop ooit de eerste postpunkbewegingen werden binnengehaald. Verschil is dat TV On The Radio nauwelijks reactionair te noemen is. Het is er gewoon. Niet dat dat verkeerd is maar het zorgt er wel voor dat de impact slechts in beperkte kring te voelen is. Achter TV On The Radio schuilen muzikale ideeënmachines, David Sitek voorop. Zijn prikkelende electrosoundscapes sluimeren als een dik brandnetellint naast Adebimpe's loepzuivere vocalen. Als ze je vragen: "Eh! Lullo, nog wat nieuws gehoord dit jaar?", dan zou je moeten zeggen: "Ja man. TV On The Radio."
6. Annie - Anniemal
Ik moet toegeven ( ben ik de eerste in het pro-Annie kamp die dat durft?) dat Annie me soms behoorlijk op de zenuwen werkt. Vooral als ik geprikkeld ben, vooral als ik treurig en dus snel geprikkeld ben. Dan zit ik echt niet te wachten op 'Chewing Gum', om nog eerlijker te zijn, dat nummer skip ik steevast in elke gemoedstoestand, ik wil hier ook geen videoclip van graag, dank je. Jezus wat ben ik geprikkeld vandaag zeg. Ik kan je vertellen dat Annie me zeker betoverd heeft met haar gouden zuurstok. Betoverd, opgegeten en als een hubba bubba opgeblazen. Euforie, mooi woord is dat, viel me ten deel. Annie's verhaal is iedereen wel bekend, het is een ontroerend verhaal. Het verhaal is perfect. Marketingtechnisch is Annie een lot uit de loterij (samenzweringstheorieën kunt u in de comments droppen). Voor mij begint Anniemal pas echt met 'Always Too Late', de drumroffel, de spooky synthmelodie, extase in wording. Anniemal staat synoniem voor het weekend. Alles voor Anniemal was vrijdag, alles na Anniemal is maandag. 'Heartbeat' is diep in de zaterdagnacht, 'Happy Without You' is de roes, 'Come Together' is zondag vroeg in de morgen als je thuiskomt de deur achter je dicht slaat en lekker in bed kruipt.
1 Comments:
'Always Too Late' vind ik het enige goed Annie nummer.
Een reactie posten
<< Home